czyli słów kilka o tym, że jestem zmęczona szumem. Informacyjnym, usznym, nadmiarowym, różowym, białym (w tym śrutowym) i błękitnym oraz sejsmicznym oczywiście. Szumami subiektywnymi i obiektywnymi także. „Szum ogranicza minimalną wartość sygnału użytecznego.(...) Oprócz szumów powstających wewnątrz układu szum może (ha!) dostawać się też z zewnątrz w postaci zakłóceń.”

Drażni mnie jałowy dyskurs o tym, że wszystko się zmienia na gorsze, męczy wynikająca z niczego i tam też zmierzająca muzyka. Męczą monologi wewnętrzne na równi z tyradami serwowanymi przez osoby trzecie, które skonsumowawszy i skondensowawszy wszystkie rozumy świata, stoją aktualnie pod postacią konserw z mielonką na granicy terminu przydatności do spożycia.

Ratuję się zatykaniem uszu i soundtrackami, a po ostatnim choróbsku mam nadal osobistą, przenośną i całkiem realną choć rozstrojoną szafę grającą w płucach, mój układ immunologiczny jest jak stara dziurawa skarpeta. A przecież muszę wychować dziecko, tak?

Miles Davies Kind of Blue nagrał „za pierwszym podejściem”, zebrawszy sekstet w studiu, mając przygotowanych wcześniej jedynie kilka akordów i kilka melodii w głowie. Doskonała improwizacja. All Blues, „12-taktowy blues w metrum 6/8 z czterotaktową wstawką na akordzie G7 występującą po każdym solo”, posłużył mi wczoraj jako tło do montowanego właśnie filmiku, chociaż próbowałam kilka innych – poprzez wyświechtane Massive Attack, czcigodny Song of Solomon, Waltera Reed'a (Mr. Hollywood) czy John'a Cleary (Go to be more careful) po Teda Nugent'a (Stranglehold – tu prawie się zawahałąm ;)) ... Ciekawa jestem – jak zareaguje na to komercyjny konsument? Pawiem czy miłym łaskotaniem podniebienia?

Z wyrazami w d-mollu, zupełnie jak Mała Msza Radosna. :/

Grunt to pamiętać, że szereg zasadniczy to jednak stukanie po białych.

czyli słków kilka o tym,że osobliwego doświadczenia doświadczam, siedząc na parkingu zgorzeleckiego sądu, słyszę mieszankę warkotu silnika, szkolnego dzwonka i odgłosy dziko żyjących ptaków drapieżnych... z różną częstotliwością, czasem każdy z osobna czasem wszystkie naraz...

mieszkają się więc automatycznie obrazy pamięci dźwiękowej, odgłos dawnego ukochanego autka, Furasia śp., najfajniejszych chwil w liceum i pieszych wycieczek w górach... (nie jest jeszcze z mną tak źle, skoro mając do wyboru różne wspomnienia, projekcja pojawia się jednak tych pozytywnych??)

Z wyrazami kakofonicznymi.

Grunt to dopasować instytucję do emitowanych za jej pośrednictwem dźwięków... ;)

[aż dziw, że nie matu odgłosów sepów? i innych hien, nie nie lubię prawników...]

pe es z tego co udało mi się ustalić podczas interviewu z woźnym – czyt. strażakiem ochrony, te ptaki to taka ściema na gołębie co to które, latające szczury, srywają na szacowną instytucję, której patronka jakoże ma zakryte oczy jest wobec nich zdawałoby się bezbronna. I rzecz jasna - gołąbki roznoszą obrzeżki... A że albowiem siatki ochronne nie działają, robią gołąbkom wojnę psychologiczną puszczając z nagrań przez głośniki atakujące orły, jastrzębie i sokoły.

Aczkolwiek – jak pozwolę sobie zacytować Strażaka - „gołębie się przyzwyczaiły i chyba sądzą, że te orły i sokoły to jakieś geje, bo mają ich wrzaski gdzieś”... i faktycznie, po ilości ptaszysk sądzić można, że coś jest na rzeczy...

ale wrażenie fajne... ;)

czyli słów kilka o tym, że niezbadane są zakamarki chorych umysłów. Ot! – walnąwszy prawdą objawioną, zagryzło się frazesem ;)

- Masz pasek od zegarka pleciony? Pokaż! – zażądała.

Spojrzała wnikliwym wzrokiem posiadacza wiedzy tajemnej zaczerpniętej u Źródeł, na misterny splot paska. Wił się nadwątlonymi surowym traktowaniem rzemykami wokół ostrego nadgarstka posiadaczki, wciąż jednak solidnie trzymając ją na smyczy u Chronosa. Zdawało się, że że jest tak samo stary, jak sam czas.

- Spleciony jest z trzynastu rzemyków, taka liczba prowadzi ścieżką donikąd.- W jej głosie mieszało się zwątpienie z czynionym niemo wyrzutem.

- Rzeczywiście, fatalnie. Trzynaście rzemyków podtrzymujących nikły, ale zawsze, kontakt z upływającym czasem nie powinno prowadzić donikąd, nawet jeśli ścieżką – zaprotestowała posiadaczka - Taki splot, niechby i z założenia pechowy, powinien wprowadzać ład i jasno wytyczać drogę, zapewniać kontakt z rzeczywistością na nie wyprowadzać w maliny, trzyma bowiem u prawej ręki wskazówki i tarczę. Oraz kopertę.

Kurtyna.

Nike nie mówił, że sny muszą mieć sens.

Z wyrazami na spół śpiąc na wpół nie śpiąc.

Grunt to burząc się nie zwichnąć sobie powieki. Która nie powinna nawet drgnąć.

Z wyrazami łzawego "rełmatyzmu".

Grunt to nie usiłować czytać Cierpień Młodego Werteraz przez różowe okulary.

czyli słów kilka o tym, że wyczytałam wczoraj w literaturze nurtu pop, do poduszki, taką oto mądrość :

"(…) a jak na umyśle słaby, to i dysputy sam ze sobą wiedzie, co nie zawsze głupie, bo z mądrym wżdy warto pogadać... - filozofował” całkiem jakby na temat Bohater poboczny...

W neewsach, wyczytałam zaś że "Kate has been nominated for a 2012 BRIT Award". Od czego, tak właściwie, zależy gust muzyczny? A zamiast wycieczek krajoznawczych, odbywam ostatnio jedynie zakładowe, zdecydowanie industrial w rozsypce mnie kręci... ;)

Grunt to musząc patrzeć, chcieć widzieć...

ps z poradni PWN:

"Czy poprawny jest imiesłów musząc?

Forma ta jest zbudowana poprawnie, ale rzadka. W Korpusie Języka Polskiego PWN (ponad 60 mln słów) występuje tylko 13 razy. Dla porównania muszą występuje 7003 razy.

— Mirosław Bańko"...

 ;)